https://slashdot.org/index2.pl?fhfilter=trading+platform+source+IT

https://en.wikipedia.org/wiki/KCG_Holdings

Een IT werknemer van een financieel bedrijf werd betrapt op het inbreken in het eigen computersysteem.
Hij gebruikte de login van een andere werknemer om geheime gegevens af te halen. Het bedrijf was aktief in beurstransacties.
De IT-er probeerde de geheime broncode van het programma, waarop de hele handel draaide, te kopieren.
Dat was niet eenvoudig, want die broncode werd bewaard in een versleutelde vorm.
Sommige werknemers hadden een digitale sleutel waarmee ze broncode konden ontcijferen, maar niet alle broncode.
Hij werkte sinds 2010 voor het bedrijf, maar had onlangs een promotie gemaakt.
Door die promotie werd hij mee beheerder van de broncodeverzameling.
Ma

Volgens wikipedia was hun handelsplatform waarop ze buitenlandse handel dreven 365 miljoen dollar waard, wat bleek toen het overgenomen werd door een ander bedrijf in januari 2015.

365 miljoen dollar, dat is één jaar lang 1 miljoen dollar per dag! Deed dit de dollartekens in de ogen van de softwareingenieur verschijnen? Uiteindelijk is zo’n platform niet meer dan wat computercode …

Virtu Financial bereikte op 20 april een definitieve overeenkomst met de directieraad van KCG om het bedrijf over te nemen aan zo’n 20 dollar per aandeel, waarop de koers ook die richting sprong.

Volgens de beursduivel schoot de koers van KCG Holdings rond maart naar boven, en vorige week op 20 april nog eens.

https://www.beursduivel.be/Aandeel-Koers/330002022/KCG-Holdings.aspx

Een slimmerd uit China wist een valse bank op te zetten voor de virtele munt Bitcoin, die veel op internet gebruikt wordt, ondermeer voor internationale transacties. Begin van deze maand verdween hij spoorloos met meer dan 4 miljoen dollar aan bitcoins. Waarschijnlijk zijn er een duizendtal gedupeerden.

Het virtueel bedrijf heette GBL niet te verwarren met “Group Brussel Lambert”, dat dezelfde afkorting gebruikt. Nee, de bitcoin bank stond voor “Global Bond Limited”.

Op eerste zicht zag alles er normaal uit; GBL opende de voorbije zomer een officiëel geregistreerd kantoor in Hong Kong. Het boodt interessante opbrengsten aan voor wie zijn bitcoins er belegde.

Op tweede zicht klopte er een aantal dingen niet. De grote winsten op korte termijn doen denken aan een piramedespel. Hoewel het bedrijf beweerde geregisteerd te zijn, was nergens een officiële erkenning als bank te vinden, alleen maar een bedrijfsoprichting. Misschien dachten vroege klanten dat een en ander nog “in aanvraag” zou kunnen zijn. Maar wie nu op zoek gaat naar de werkelijke locatie, een lege ruimte op de 15e verdieping van een kantoorgebouw, begrijpt dat het bedrijf gewoonweg niet bestaat, en waarschijnlijk nooit bestaan heeft.

Een beetje achterdochtige belegger zou misschien niet de fysieke locatie gecheckt hebben, maar wel de locatie van de server. Die stonden namelijk helemaal niet in Hong Kong, maar ergens anders in China, in Bejing volgens een bron.

Misschien is niet alleen die bank virtueel, maar ook dit hele valse-bank-verhaal zelf, want behalve het artikel over de verdwenen bank op de Chinese site “IT Times”, is er niets terug te vinden uit de tijd dat de bank nog werkte, zelfs niet de juiste URL van de website.

Maar dat zou ook kunnen komen omdat ze op Chinese gebruikers mikte, zodat de communicatie waarschijnlijk helemaal in het Chinees was opgesteld.

De bron voor het hele verhaal lijkt een groep beleggers te zijn die slachtoffer werden, maar ook niet echt staan te springen om in de voorgrond te treden, en dus met een schuilnaam opereren.

Ravi: Made in my dreams
IMMR: XP-43
Timetrick: Warface
Ravi: Disco Star

Op zoek naar de mogelijke verkoopplaatsen van een boek over Drupal stoot ik bij het klikken op de eerste 10 Google resultaten op een “stop-bord”. Het is een door de overheid/politie gekaapte URL die eigenlijk naar een Zweedse pirate bay site verwijst. Censuur is niet alleen voor “andere landen”, het gebeurt ook bij ons. Het grappige is wel dat hun “waarschuwingssite” er niet altijd goed uitziet; de beeldjes komen niet door op heel wat momenten, omdat ze voor de beelden relatieve URL’s gebruiken in de pagina, in plaats van absolute.

In Kraak van de maand:

Internetbandieten drongen binnen in een internetbank en maakten er 18.547 bitcoins (BTC) buit. Ze drongen binnen in een server van Bitcoinica. Bitcoinica haalde zijn hele systeem van het internet toen ze het ontdekten.

Bitcoinica gaf de diefstal toe in een blogpost op Google’s “blogspot”: http://bitcoinica.blogspot.in/2012/05/bitcoinica-security-breach.html. Maar zelfs die blogpost was niet te bereiken in het weekend, en nadien hadden ze de tekst gepubliceerd op hun eigen domeinnaam onder http://www.bitcoinica.com/2012/05/bitcoinica-security-breach.html.

De bitcoin overval met een buit van 18.547 BTC moet natuurlijk omgerekend worden naar gewoon geld om de impact te begrijpen. Een bitcoin staat momenteel zo’n 5 dollar op een van de bitcoin wisselkantoren op internet, momenteel het grootste zelfs, mtgox.com:
# Last price:$4.92995
# High:$4.99888
# Low:$4.92000
# Volume:13930 BTC
# Weighted Avg:$4.96036
Je kan daar omschakelen naar een munt naar keuze, en in euro geeft het :
# Last price:3.80868 €
# High:3.89000 €
# Low:3.84000 €
# Volume:1005 BTC
# Weighted Avg:3.86066 €
De bitcoin bankkraak leverde dus zo’n 71.400 euro op.

Het wisselkantoor mtgox waarschuwt zijn klanten trouwens ook voor bedrog, meer bepaald door phishing. Daarbij wordt e-mail gestuurd die zogezegd van het wisselkantoor komt, en er wordt geprobeerd de klanten hun wachtwoord te ontfutselen.

http://arstechnica.com/uncategorized/2012/05/bitcoins-worth-87000-plundered/

https://mtgox.com/

De apotheose van Lola’s tijd bij webgang, een waardige afsluiter en een triest afscheid.

Lees hier het volledige verhaal.

Muziek: criminele selectie van Lola…

Het was een groep outlaws in het Amerikaanse Wild West (Vlak bij Indian territory in Kansas)in de jaren 1890.  Ze waren gespecialiseerd in bank- en trein overvallen. 

3 leden: Grat Dalton (de oudste, geboren in 1860), Bob Dalton en Emmet. 

De 4^e broer was Bill Dalton, maar die opereerde in een andere bende: de Wild Bunch. 

Lees hier het volledige verhaal.

Muziek: Criminele selectie van Lola

Bernard Lawrence (Bernie) Madoff (New York), 29 april 1938) is een Amerikaanse ex-zakenman en -belegger en veroordeeld fraudeur.

Alle details over de Madoff- fraude kan je lezen op de site van Wall Street Journal.

Muziek: Lola’s criminele selectie

Madoff gaf leiding aan Bernard L. Madoff Investment Securities dat hij oprichtte in 1960. Dit bedrijf was één van de grootste marketmakerfirma’s op de NASDAQ. Madoff werd op 11 december 2008 gearresteerd door de FBI wegens fraude.

Hij wordt ervan beschuldigd zijn klanten met een Ponzifraude voor zo’n 65 miljard dollar te hebben opgelicht via de vermogensbeheerpoot van zijn onderneming.   Dit vermogensbeheer stond los van zijn handelsactiviteiten als market maker op de Nasdaq.

Ponzifraude is een methode om mensen op te lichten door een belegging aan te bieden met een extreem hoog rendement, waarbij de uitbetaalde gelden (deels) worden gefinancierd uit de inleg van nieuwe klanten.

Ponzifraude vertoont sterke overeenkomsten met piramidespelen al zijn er enkele verschillen: bij ponzifraude zijn het niet de bestaande deelnemers die nieuwe deelnemers moeten zoeken, maar doen de organisatoren dit. Deelnemers krijgen geen uitkering afhankelijk van het aantal nieuwelingen dat ze binnenbrengen, maar afhankelijk van de tijdsduur en de grootte van de inleg. Dit maakt het ook makkelijk om de constructie te “vermommen” als een beleggingsproduct. Een geval van ponzifraude zal in stand blijven zolang de nieuwkomers genoeg inleggen om de zgn. “winsten” uit te betalen.

Omdat in dit voorbeeld “de baat voor de kost uit gaat”, zal de organisator de beloofde rendementen makkelijk kunnen betalen en er zelf een flink bedrag aan overhouden. Dit blijft goed gaan tot er op een bepaald moment te weinig deelnemers bijkomen. Ook hier zal de constructie instorten en blijven veel deelnemers met een verlies achter.

Ponzifraude lijkt op een piramidespel maar houdt langer stand omdat er minder nieuwe deelnemers vereist zijn. Bernard Madoffs ponzifraude hield bijvoorbeeld bijna 30 jaar stand omdat hij een goed maar niet excessief rendement bood (10%). De markt wordt dus minder snel “leeggevist”. Ponzifraudeschema’s worden soms abusievelijk ook piramidespelen genoemd.

Het tegen willens en wetens in deelnemen aan een ponzifraude, zelfs tijdens de laatste deelname ronde van de fraude, kan financieel gezien een rationele beslissing zijn als de staat de gedupeerden financieel te hulp schiet.

Indien het bedrag van 65 miljard dollar correct is, zou het de grootste individuele investeringsfraude ooit zijn.  Voor deze fraude heeft Madoff een gevangenisstraf gekregen van 150 jaar.

De befaamde fraude van Bernard Madoff omvat duizenden klienten en gaan mogelijks 3 decennia terug, of zelfs langer.  Ze heeft vele investeerders – waarvan sommige Madoff zelfs nooit hebben ontmoet – met vele vragen achtergelaten over wat er nu juist is gebeurd, en hoeveel er indien mogelijk, teruggevorderd zou kunnen worden.

Wat is er nu eigenlijk gebeurd?
Op 11 dec 2008 werd hij gearresteerd en verdacht van criminele veiligheidsfraude.  De aanklacht luidt dat hij tegen zijn twee zonen heeft bekend dat hij een gigantisch Ponzi-schema had lopen in zijn firma.  Zijn zonen warenop dat moment wel allebei senior werknemers in deze firma.  Hij zei dat nieuw geld dat geïnvesteerd werd in de firma, uitbetaald werd aan de reeds ingeschreven investeerders alsof het winst was om het voorkomen van een succesvolle investment firm te simuleren.  Volgens Madoff zouden de verliezen van de kliënten minstens 50 miljard dollar zijn.

Waar is dit geld naartoe?
Moeilijk te achterhalen.  Voorlopig gelooft men dat Madoff een aantal rekeningen had bij privé banken.  Madoff heeft met dit geld ook andere investeerders hun winst uitbetaald.  Het is belangrijk dat er steeds meer geld binnenkomt dan moet uitbetaald worden aan de reeds verworven klanten.  Het is niet duidelijk of Madoff een deel van het geld gebruikte voor persoonlijke doeleinden.  Hij had wel een rijkelijke levensstijl met meerdere huizen waaronder een penthousein Manhattan, en ook luxe wagens en twee privé jets.  Hij heeft dit alles overgegeven bij zijn arrestatie in 2008.

Hoe is hij begonnen met zijn firma Bernard L. Madoff Investment Securities LLC?
Bernard Madoff is de enige eigenaar.  Hij richtte het op  in NY 1960.  Het was een ‘market maker’, wat betekent dat hij tussenpersoon was voor institutionele investeringen.  Hij zorgde voor ‘veilige’ transacties.  Hij heeft oa de Nasdaq beurs ontwikkeld en was voorzitter hiervan.  Ook adviseerde hij voor veilige transactie regels.
Onder de radar had hij ook een investeeer-adviseur bureau dat miljarden dollars kreeg van institutionele investeerders, rijke individuen en zelfs middenklasse individuen die geld investeerden via derde partijen (geld van andere mensen dus), wat men ‘feeder funds’ noemt.
Madoff verdiende aan de handelscommissie die hij aanrekende.  Hij hield de fondsen ook binnenshuis ipv ze naar een bank in bewaring te geven, waardoor het ook gemakkelijker was om de fraude zo lang gaande te houden.

Hoe heeft hij het geflikt??
Gedurende de hele periode van de fraude, vertelde hij zijn cliënten dat hij een vrij gewone optie-verhandelings strategie gebruikte om middelmatige, maar gestage opbrengst te genereren.  Dit omvatte aankoop van aandelen en het verhandelen van aandeel opties.  Een insider zegt dat hij initieel wel begonnen was met zulke investeringen, maar die brachten niet voldoende op.  De klanten begon hij –als voorlopige noodoplossing- ‘winst’ uit te betalen met het inschrijfgeld van nieuwe klanten.

Waarom heeft Madoff dit allemaal bekend aan zijn zonen?
Blijkbaar hadden investeerders op een bepaald moment collectief hun investering teruggevraagd, wat neerkwam op zo’n 7 miljard $, maar had Madoff slechts zo’n 200 tot 300 miljoen beschikbaar in de firma.

Tegen wie loopt er nog een onderzoek in deze zaak?
Naast Madoff zelf wordt er niemand beticht van medeplichtigheid.  Zijn vrouw, zonen, broer en nicht, die allemaal voor de firma werkten, claimen dat ze totaal niet op de hoogte waren van de fraude.  Ze worden wel nog onderzocht, samen met een paar van de belangrijkste functies van de firma.

Het grootste voorbeeld van muziekroof op grote schaal en verdomd goed georganiseerd, kan je hier lezen.

Muziek: Criminele selectie van Lola

“Philip Cummings.”

“En van hoeveel mensen heeft hij zo data gekopieerd?”

“30.000 mensen waren het slachtoffer.”

“Was hij dan zo’n krak in wat hij deed?”

“Neen. Interessante woordkeuze trouwens…”

“Hoe heeft hij dat dan geflikt?”

“Lees het volledige verhaal, en dat van een paar andere identiteitsdieven hier.”

Muziek: Criminele selectie van Lola:
The Beatles: Money
James Brown: (Call me) Super Bad
Queen: Another one bites the dust
Tom Waits: Temptation
Barry Adamson: Mr. Eddy’s Theme 1 (Lost Highway)

Muziek: Criminele selectie van Lola:
Misirlou: Pumpkin And Honey Bunny
Tom Waits: Temptation
The Tuxedo Weasels: Gimme More
Eminem: Criminal

Donderdag nacht, 20 mei 2010
Aan de deuren van het museum hingen op donderdag 20 mei 2010 een papier waarop stond ‘gesloten wegens technische storingen’. Rood-witte linten hielden het volk op afstand, terwijl de politie en veiligheidsmensen op het balkon van het museum, waar de roof had plaatsgevonden, probeerde uit te pluizen hoe de roof in zijn werk was gegaan.
Want die nacht was een van de grootste kunstroven ooit gepleegd waarbij voor ongeveer 100 miljoen euro (86 miljoen pond) aan kunst werd buitgemaakt, waaronder een Picasso en een Matisse..

Slechts één raam werd verwijderd van het Museum van moderne kunsten in Parijs. Het werd nauwkeurig uitgesneden of gewelddadig ingeklopt, de verschillende bronnen die ik heb nagelezen spreken elkaar hierover tegen. Maar dat is alles wat nodig was voor een gemaskerde invaller om een van de meest stoutmoedige kunst diefstallen te plegen in jaren.
De schilderijen, waaronder een Picasso van 1912 die 23 miljoen euro waard is, en een Matisse die geschat is op 15 miljoen euro, blijken voorzichtig verwijderd te zijn uit hun uit elkaar gehaalde kaders, eerder dan dat ze eruit zijn losgesneden. Ook schilderijen van Braque, Modigliani en Léger werden buitgemaakt.
Kust kenners en –liefhebbers van over de hele wereld uiten hun ongeloof over het feit dat een kunstroof van deze omvang het werk kon zijn van één enkele dief. De schilderijen zijn zo bekend dat ze onverkoopbaar zijn. Een galerijhouder van in de buurt van het museum noemt de dief een idioot omdat ze hun buit toch niet kunnen verkopen. Dus kunnen ze ze evengoed terugbrengen.
De details zijn nog niet duidelijk. De indringer kon binnenkomen door een slot te forceren en een stuk uit een raam uit te snijden. Het beveiligingssysteem, waaronder ook een aantal veiligheidscamera’s, was volgens een politie overste al enkele dagen buiten werking. De afgevaardigde cultuur van het secretariaat in het stadhuis van Parijs heeft bevestigd dat de camera’s niet in werking waren op het moment van de overval, maar dat de indringer wel gefilmd is in de vroege ochtend. Er waren ook drie bewakers met nachtdienst, maar die hebben niks gezien.
Een mogelijk motief om net deze schilderijen te stelen is dat er al een collector is die geïnteresseerd is om de werken hoe dan ook in bezit te hebben. Anders moet er een grote organisatie achter zitten om via de zwarte markt van de schilderijen af te geraken. Sommige collectors zijn niet bezorgd om de manier waarop ze de werken in hun bezit kunnen krijgen.
Het zal ook interessant zijn om te zien voor welk bedrag de schilderijen verzekerd zijn. Het zou een angstwekkende verassing kunnen zijn voor het museum.
De artiest waarvan al het meeste werk is gestolen, is Picasso. In juni vorig jaar werd nog een schetsboek van hem gestolen dat 8 miljoen euro waard is? In Februari 2007 werden 2 schilderijen gestolen die ongeveer 45 miljoen pond waard zijn uit het huis van schijn kleindochter. Men heeft de kunstwerken kunnen terugvorderen toen de dieven het probeerden te verkopen.
Nu zijn er twee mogelijkheden volgens de politie. Of de schilderijen worden zeer snel gevonden, of ze verdwijnen voor een paar tientallen jaren, als ze al ooit worden teruggevonden. In een gelijkaardige kunstroof in een museum in Boston in 1990, zeijn de werken nog steeds niet teruggevonden.